| [TIK] さんのプロフィールHIKARI NO TSUBASAフォトブログリスト |  ツール  ヘルプ |
|
HIKARI NO TSUBASAThing takes you to high is not only wing. 8月30日 Manga is the best!!!เคยมีคนถามว่า...ถ้าโตเป็นผู้ใหญ่ซัก 30-40 เเล้วจะยังอ่านการ์ตูนอยู่ไหม
ตอบได้อย่างไม่อายเลยว่า .."อ่านสิ"
ทำไมจะต้องเลิกอ่านด้วยละเนอะ...55+
เวลาอารมณ์ไม่ดี โมโห เซ็ง
งานอดิเรกอาจจะช่วยได้ บางทีอาจจะอาละวาด (อันนี้เรียกงานอดิเรกด้วยหรอเนี่ย = ='')
วาดรูปขีดๆๆเขียนๆกากบาท (อย่าทำตามตอนมีคนอื่นอยู่...อาจจะโดนมองเหมือนเป็นคนโรคจิตได้)
และ...อ่านการ์ตูน...
วันนี้ระหว่างกลับเข้าเมือง ก็เเวะหาซื้อการ์ตูนอ่านเเก้เบื่อ
โชคดีจริงๆมีการ์ตูนออกด้วย!! ช่วงนี้ทำไมการ์ตูนไม่ค่อยออกเลย หรือความต้องการการ์ตูนของเรามันเกินกว่าสำนักพิมพ์จะจัดหาให้ได้ (วะฮาฮ่า)
เรื่องเเรก
การ์ตูนคนไทยเขียน เรื่อง "NEO UNIVESE" ชื่อไทยยาวมั่กๆ ละไว้เเล้วกัน
ไม่ได้อ่านการ์ตูนไปเดินไปขำไปเเบบนี้มานานเเล้ว เกรงเหลือเกินว่าชาวบ้านจะด่าว่าบ้า 55+
เป็นการ์ตูนเเบบรวมพวกเกม action มุกฮาๆ กุ๊กกิ๊กเล็กๆ เข้าไว้ด้วยกัน
อ่านไปหน้าเเรกๆ เดินเข้ารถไฟฟ้า ยังเฉยๆอยู่ อ่านไปซักครึ่งเล่ม เริ่มหยุดยิ้มไม่ได้ รีบเดินเข้าบ้าน จะได้มาอ่านต่อให้จบ...
นิสัยเริ่มเหมือนโอตาคุนะเนี่ยเรา...
เรื่องต่อมาอันนี้น่ากลัวเเหะ
การ์ตูนที่คนเเต่งเรื่องเป็นคนเขียนนิยายญี่ปุ่นชื่อดัง "Ono Fuyumi" เคยอ่านเรื่อง Ghost hunt เเล้วน่ากลัวมาก
เเต่เพราะเป็นหนังสือเลยไม่ค่อยสยองเท่าไหร่ จำได้ว่าตอนไปสัมมนาญี่ปุ่น เปิดทีวีไปเจอพอดี ทนดูไม่ได้เลยทีเดียว หลอนที่สุด T T
เรื่องนี้ชื่อ Sugiri 17 no haru เป็นเเนวหลอนเหมือนกัน อ่านไปก็งงไป หลอนไปมีนงง สำหรับคนชอบเเนวหลอน น่าจะชอบงานเเต่งเรื่องของคนนี้นะเนี่ย
(มีอีกเรื่องของคนเขียนคนนี้ ที่วาดภาพโดยคนวาด Houshin engi ชื่อเรื่องว่า "Shiki" เเปลไทยน่าจะเเปลว่า "ความตาย" (ละมั้ง = ='' เเหะ ความรู้ภาษาญี่ปุ่นเหลือน้อยเท่ากับ 0 เเว้ว))
เเม่ชอบบ่นว่า โหเอาเเต่อ่านการ์ตูนไม่สนใจเเม่เลยนะ พี่สาวก็ต่อบ่น ไรเเกอ่านการ์ตูนเเล้วไม่คุยกะใครเลยนะ
เห็นจะจริงเเหะ สมาธิการอ่านการ์ตูนจะมากกว่าหนังสือประเภทอื่นเเบบหลายเท่า 55+
4月6日 Happy Birthday (ล่วงหน้า) ค่า...คุณหนูป้า......Happy Birthday To You...
(ล่วงหน้า)
ขอให้มีความสุขมากๆๆ สุขภาพร่างกายเเข็งเเรงฮับ
...
และ
...
(^___ ^) คุณหนูกระต่ายสองเวอร์ชั่น เเด่ คุณหนูป้า (^___ ^)
(มันเป็นไฟล์ GIF เเต่ไม่รู้ว่าจะเล่นได้เปล่าเเหะ...ลองเปิดเครื่องตัวเองก็เปิดได้มั่งไม่ได้มั่ง)
เเละที่...ตอนเเรกกะว่าจะอวยพรต้นวันเกิดของคุณหนูป้าซะหน่อย...
ดันเสร่อ จำวันปฎิทินผิดไปหนึ่งวัน...(นึกว่าวันนี้เป็นวันที่ 7 ซะงั้น)
ตั้งหน้าตั้งตาวาด(เผา)คุณหนูกระต่ายอย่างเร่งรีบ..กลัวไม่ทัน พอทำเสร็จกะว่าจะอัพ 0:00 วันที่ 7 ซะหน่อย..
พลาด...เเหะ...เอ๋อบ่อยเกินไปเเล้วนะเนี่ย...สงสัยต้องลดน้ำตาล...55+
เพราะงั้นเพื่อนกอบก็รับคำอวยพรเเบบหลายรอบหน่อยเเล้วกันนะ อิอิ
ช่วงนี้อาจจะมีเรื่องให้ต้องไม่สบายใจเยอะเเยะพะเร่อเกวียน
เเต่ก็สู้ๆนะ
 ชีวิตเเค่โดนทำร้าย..เเต่มันต้องไม่โดนทำลาย... (ร้องงี้เปล่าเนี่ย..ดำไปเรื่อย =_=)(เเต่อย่าสู้โดยไปกิน กระทิงเเดงละ 55+)
นอนให้เยอะๆ เที่ยวเล่นให้มากๆ ช๊อปปิ้งเเก้เครียดมั่ง
ไม่ว่ากอบจะคิดจะทำอะไรก็ขอให้ผ่านฉลุย
ขอให้จังเหวะเเละโอกาสเดินมาในเวลาที่ต้องการ
...Happy Birthday...
...From Tik...
1月22日 เสี่ยงดวง...กับช่างตัดผม...เวลาเบื่อๆก็จะไปตัดผม สระผม ซอยเล่น เพราะผมหนาเเละเส้นใหญ่มาก
(เเต่ก็ผมร่วงเยอะสุดๆ)
วันก่อนเห็นน้องอยากตัดผมก็เลยไปกะมันซะหน่อย
เปิดๆเเบบทรงผมไป เอ๊ะ ทรงนี้อยากทำมานานเเล้ว ทรงผมเเบบชี้ๆ เเบบในการ์ตูนอ่ะ
(พยายามให้หมือนมาหลายครั้งเเต่ไม่เหมือนซักครั้ง - -)
ช่างผมเค้าดูรุปเเล้วก็บอกว่า อืมทำได้ๆ ดัดนิดๆ...
ลองดูเเล้วกัน...
.
.
.
เเต่เเล้ว (= _ ='')
เหอๆ ไม่น่าเลยฉัน...
เจ้าป้าเพื่อนรักเคยพูดเกี่ยวกับผมดัดให้ฟัง
ถ้าอยากให้ผมดัดดูสวยต้องอาศัยความอดทนเเละหมั่นดูเเลผมอย่างมาก...
ซึ่ง...ข้าพเจ้าคงทำไม่ได้ เอาเวลานั้นไปนอนไม่ดีกว่ารึ!!
เราคงเข้าใจผิดไปเองว่ามันจะฟูๆง่ายๆไม่ต้องทำอะไรก็ได้ผมสวยงาม...
.
.
.
โลกนี้ช่างโหดร้าย...(เกี่ยวไหมนั้น 55)
ปล. ขอบคุณน้องจุ้ยเเมวร่วมอุดมการณ์สำหรับตัวอักษรสวยๆใส่การ์ตูน
.
.
.
ว่าเเต่...จะมีใครดูออกไหมเนี่ยว่าเราดัด(ปลาย)ผม 55
11月28日 เหตุเกิดเพราะความลนลาน(หรืองกกันเเน่ - -)นานทีปีหน (จริงๆเพิ่งพักหลังๆนี้เอง - -) จะนั่งรถเมย์ไปที่ทำงานเอง
จากสถิติสามครั้ง (sample size คงน้อยเกินไป) ที่เคยไปเเละทำสถิติไว้
ถ้าสามารถขึ้นรถเเถวบ้านได้ก่อน 6:15 ก็จะปุเรงๆไปที่ทำงานได้ก่อน 8 โมงเเบบฉิวเฉียด....
วันนี้เป็นอีกวันที่ตื่นเช้า ด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้พ่อเหนื่อยขับรถไปส่ง เเละความงกเล็กที่ยังอยู่ในสายเลือด (ไม่เล็กมั้ง 55)
เอาฟะวันนี้หนูจะไปเองค่ะปะป๊า ว่าเเล้วก็เริ่มการเดินทาง
6:10 รอรถเมย์ 6:15 ยังรอรถเมย์อยู่ เริ่มร้อนรน = ='' 6:30 รถที่รอคอยก็มาซะที สายไป 15 นาที จะทันไหมเนี่ย...
เค้าวากันว่าการคำนวนเเบบ worst case คือการคำนวนค่าที่เเย่ที่สุดที่จะเป็นไปได้เเล้ว เเต่อะไรก็เกิดขึ้นได้กับจราจรเมืองไทย - -
จากหน้าบ้านไปรถไฟฟ้าอ่อนนุชใช้เวลา 1 ชั่วโมง (อาจจะงงว่าทำไมไม่นั่งรถไฟฟ้า อย่างที่บอกข้าพเจ้างก T T
เเละเวลาที่ชดเชยจากรถไฟฟ้ากับราคาที่เสียไปไม่ได้คุ้มเลย - -)
เอาละสิ เลทมา 20 นาทีเเล้ว เเย่ละ จะไปทัน 8 โมงพอดีได้ไงเนี่ย ว่าเเล้วหันควับไปเห็นรถเมย์สาย 46 ซึ่งจำได้ว่าสายนี้เนี่ย มันผ่านสำโรง
เอาฟะกระโดดขึ้นไปเลยเเล้วกัน
เเละนั้นเป็นการเข้าใจผิดอย่างรุนเเรง 46 เหมือนกัน เเต่คนละสี
มันก็ไปคนละทีกัน เเม่เจ้า!!! ตอนนั้นยังไม่รู้ตัว...
(เเม้จะสงสัยข้างรถที่มันเขียนว่าไปบางนาก็ตาม = =)
7:20 นั่งรถเมย์สาย 46 นั่งไปได้ 10 นาทีก็เริ่มเอ๊ะ หรือว่ามันจะไม่ผ่านสำโรงฟะ - -
เเต่ดูเหมือนเราคงรู้สึกตัวช้าไป เพราะระหว่างนั้นรถมันก็เลี้ยวเข้าเส้นบางนาเสียเเล้ว
ยังคงนั่งต่อไปเพราะเห็นว่ามันก็ยังขนาดกับเส้นเทพารักษ์หน้าบริษัทอยู่
เเต่รถเมย์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเลี้ยวเข้าไปใกล้ๆบริษัทเเต่อย่างใด (=_='')
เเละเเล้วก็บากหน้าไปถามคุณกระเป๋ารถเมย์ (มันคงคิดในใจทำไมไม่ถามตั้งกะตอนขึ้นมา เเหะๆ) สรุปก็คือถ้าจะไปสำโรงต้องข้ามถนนไปอีกฝั่งเเล้วนั่งรถย้อนกลับไป เอาละสิ เหลือเวลาอีกเเค่ 25 นาที
ตอนนั้นในสมองก็คำนวนค่าเสียหาย(55) ที่จะเกิดขึ้นถ้าไปสาย สำหรับที่ทำงานเรา สาย 1 นาที หักเวลาไปเลย 1 ชั่วโมง โหดร้ายเหลือเกิน กระซิกๆ
เมื่อคำนวนด้วยความงกเเล้วเราจะนั่งรถกลับไปคงไม่ดีเเน่
เเม้จะประหยัดค่ารถเมย์ได้เเต่คงไปไม่ทันเวลาเข้างาน
เอาฟะเเท๊กซี่เท่านั้น ถึงบริษัทเเบบ save พอดี 7:50 ด้วยค่ารถ 65 บาท
รวมกับค่ารถเมย์เเล้วก็ยังถูกกว่าค่าน้ำมันที่พ่อขับรถมาส่ง คุ้มกว่าเข้างานสายละน่า
(ถ้าไม่ลนลานขึ้นสายผิดมา...ก็คงไม่ต้องเสียเพิ่มอีกตั้ง 65 บาท T T)
อยากให้รถไฟฟ้าถึงบ้านจังเลย...เเต่ไม่ต้องมาลงตรงหลังคาบ้านหนูนะ!!
ไม่ใช่ว่าเวียนคืนที่ดินสร้างทางรถไฟฟ้าตรงเเถวบ้านพอดี เเต่สร้างไปก็ไม่ได้ใช้ซะงั้น - -''
วันนั้นเลยทำงานไป เทรนไป ง่วงไป...เฮอ
ช่างเป็นเช้าที่ระทึกอีกหนึ่งวัน....
บันทึกการเดินทาง จากเด็กลนลานงกๆคนหนึ่งที่อยากให้ขนส่งมวลชนบ้านเราดีขึ้นอีกซะนิดก็ยังดี 10月27日 SCRAMBLE TO THE SKY, OR BE DRY ALONE...ไม่ได้อัพบล็อกเสียนาน...ตอนเเรกกะจะเขียนซีรีย์สัมมนาต่อ
เเต่เก็บไว้ก่อนเเล้วกัน ช่วงนี้เซ็งจัด (T ^ T ))...
.
.
.
มีผู้คนกล่าวว่าช่วงเวลาเเห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ..อันนี้ก็อาจจริง
เเต่..ช่วงเวลางานท่วมหัวเนี่ยมันก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ ผ่านไปทั้งๆที่งานก็ยังเยอะอยู่ (หะๆ)
ทำงานมาก็หลายเดือนเเล้ว ทำไมยังรู้สึกว่ามือใหม่อย่างงี้เนี่ย (=_='')
นี่ฉันไม่พัฒนาเลยใช่ไหม!!
.
.
.
สิ่งที่ได้เรียนรู้มาบ้างก็คือ...
การรอคอยก็เป็นงานเเบบหนึ่ง...รอเเล้วรอเล่า เฝ้าเเต่รอ...
เมื่อไหร่จะได้ทำงานของตัวเองต่อฟะ!!
อย่าคิดว่ารอเเล้วจะว่าง...ต้องห้ามทำตัวว่างอีกต่างหาก เเย่จริงๆ T T
ทำงานบางทีเจ้านายเค้าก็คิดว่าไม่ได้ทำ..ซะงั้น
(ไม่ได้นั่งว่างเฟ้ย ทำอยู่เเต่เเค่คุณไม่เห็นเพราะไม่สนใจในสิ่งที่สั่งมาเเล้วต่างหาก
หัดบอกก่อนสิว่าไม่เอาเเล้วไม่ต้องทำ)
งานที่ทำอยู่ออกเเนวต้องทำคนเดียว คิคคนติดต่อคนเดียว
เห็นคนอื่นเค้าทำงานกันเป็นทีมเเล้วเเอบอิจฉาลึกๆเเหะ
(ไอ้จะรบกวนถามคนอื่นเยอะก็ออกอาการเกรงใจ ไม่กล้าถามบ่อย...)
มันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย เเต่มันเศร้าเลยทีเดียว
เวลาไม่มีคนเข้าใจเนี่ย จะบ่นกับใครก็ไม่ได้
เหมือนนั่งอยู่ในห้องเเสนกว้างที่เคว้งคว้าง...
เดินมาถามทำท่าห่วงใยถึงงานที่ทำอยู่...พออธิบายไปตามเเบบของเรา
ดันถามมาให้ปวดใจ
"ให้งานคุณยากไปหรือ" แถมด้วยประโยคประมาณว่าทำไมคุณไร้ logic เเบบนี้...หะๆ
(ถามอย่างนี้ไม่ต้องเดินมาเลยดีกว่า T T)
หาว่าไม่ทุ่มเทบ้างละ...ไม่มั่นใจบ้างละ...ก็ขนาดเจ้าของเครื่องเขายังไม่อยากจะทำเลย
เเล้วฉันเป็นใครกัน...เเค่ไปขุดข้อมูลเองก็จะเเย่เเล้ว...
(อา อันนี้สินะวิถีมือใหม่ อืม ต้องเเก้ไข เหอๆ)
.
.
.
คติพจน์ประจำใจเเบบใหม่ที่ต้องทำให้ได้เพื่ออยู่รอด...
อย่ายิ้ม อย่าร่าเริง ในที่ทำงานเกินจำเป็น เพราะเวลาที่เศร้า
จะเป็นที่สังเกตให้เสียภาพพจน์ได้ว่าหนักไม่เอาเบาไม่สู้
เเต่จงยิ้มกลบเกลื่อนให้เเนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อโมโห
อย่าทำตัวเด็ก จงมั่นใจให้มากที่สุดว่าสิ่งที่คิดดีที่สุดเยี่ยมที่สุด
ไม่ก็ตอบให้ตรงใจสิ่งที่นายอยากได้ที่สุด
การขอร้องให้ทำงานที่เป็นงานของเค้าบางทีก็อาจจะยากพอๆกับถูกล็อตเตอรี่เลยทีเดียว
(หะๆ ว่าเข้านี้น...งานเค้าอาจจะเยอะจริงๆ...เยอะจนเด็กใหม่อย่างเราไม่มีวันเข้าใจ..55)
อย่าเกรงใจใคร...จิกเท่านั้นที่ทำให้อยู่รอด...ไม่งั้นเราจะตายก่อน...
.
.
.
อยากจะกรี๊ดเป็นภาษานอกโลกซะจริง...
(กรีดร้องเเบบไร้เสียง 55)
เพ้อเจ้อซะจริงหะๆ เอาฟะอย่างมากก็เเค่ลาออก...เอ หรือไล่ออกหว่า...
(อ่อนเเอซะจริงเรา เเค่นี้ก็จะลาออก - -'')
เอาฟะ อยากได้เงินก็ต้องทนอ่ะนะ
(เห็นเเก่เงินจังเเหะประโยคนี้ 55)
.
.
ได้เเต่บอกตัวเองให้สู้ต่อไป
.
.
บ่นเสร็จละ ถึงจะดูงอเเงไปหน่อย เเต่ก็นะ ขอซะกะติ๊ด ขอบ่น
ขอก้าวร้าวในพื้นที่เล็กๆนี้หน่อยเถอะ...เฮอ
|
||||||
|
|
