เมื่อเสาร์หยุดยาวที่ผ่านมา ก็หาเรื่องเที่ยวอีกเเล้ว 55+ คราวนี้นัดไปนครนายกกันด้วยเสียงตกใจของเพื่อนๆ (ตอนเเรกโทรไปบอกว่าจะไปสเม็ดค้างคืน เเต่ไหงเหลือนครนายล่องเเก่งวันเดียวได้ก็ไม่รู้) เหอๆ เจอเพื่อนๆประณามในความฉุกละหุก
เเผนสั้นมาก เเค่คิดว่าจะไป เเต่ไม่รู้จะไปไง โชคดีที่ได้บีเพื่อนรักเจ้าถิ่น จัดการให้หมดเลย (หุๆ)

นัดเจอกัน 8:30 น. ณ เวลานั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมาชิกที่ไปมีใครมั้ง (หะๆ) พอถึงเวลารวมพล ก็ได้ข่าวว่า เพื่อนคนหนึ่งติดงาน อีกสองคนเป็นหวัดกะทันหัน เดือนนี้มีคนเป็นหวัดเยอะจริงๆ (เพื่อนที่ไปก็ไม่สบายอยู่เหมือนกัน - -'') 
เริ่มออกเดินทาง  9:00 น.  สรุปมีไปด้วยกัน 6 หน่อ (น้อยจริงๆ 55+) นั่งคุยๆกันไปเรื่อยๆ เพื่อรอรถพาไปที่กินข้าว ร้านที่ไปกิน ชื่อร้าน 13 มุกต์ (สะกดงี้ป่าวหว่า) เป็นร้านอาหารในจังหวัดนครนายก ซึ่งเมนูทุกอย่างทำด้วยปลา โอ้โห อร่อยอย่างสุดคุ้ม กินกันพุงกาง ก็เดินทางต่อ บ้างก็เก็บเเรง (55+) บ้างก็คุย จนกระทั่งถึงที่หมายบ้านเพื่อน (เห็นเขื่อนท่าด่านด้วยนะ เท่จริงๆ)

พอบ่ายไตรกีฬาทรหดก็เริ่มขึ้น (55+) ก่อนเดินทางเตรียมตัวไปล่องเเก่ง ก็หาชุดที่ใส่ให้เปียกน้ำได้ ^ ^ เตรียมกำลังไปให้ดี อ่อ ถ้าซื้อเป็นเเพ๊กเก๊จ ขี่จักรยานเสือภูเขา กับ ปีนผาด้วย ก็อย่าลืมรองเท้าผ้าใบสำคัญมาก (เเต่เราก็ลากเเตะไปด้วยความไม่รู้สถานการณ์) เริ่มเเรก ล่องเเก่ง เรือพายัคที่นั่ง เป็นเเบบที่นั่งได้ลำละสองคน โดยกลุ่มเราที่ไปจะเเบ่งเป็นสามลำ สองลำจะมีเจ้าหน้าที่ไปด้วย เเรกก็พายสบายๆ ขำ เเต่พอเริ่มเข้าเขตน้ำเชี่ยวก็เริ่มสยอง - -'' เหอๆ จะจมไหมเนี่ย (เจ้าหน้าที่ก็เเกล้งเหลือเกินจะจมเรือซะให้ได้ เหอๆ) ล่องไปเรือๆ จนกระทั่งถึงบริเวณ เเก่งที่เล่นน้ำได้ เขาก็ให้พักเล่นน้ำ เเล้วก็พาเพื่อนๆไปเซริฟเล่นทีละคน เราโชคดีหน่อย เล่นคนเเรกๆเลยไม่ต้องไปกลิ้งอยู่ใต้ท้องน้ำ (ก็จมน่านเเล 55+) เเต่เพื่อนๆรายหลังๆ จมหมด 55+ เพราะน้ำมันเเรงขึ้นด้วยละมั้ง (หรือไม่ก็คนพายอยากเเกล้ง) พอเสร็จก็พายเรือต่อไป ตอนนี้เขาก็ให้เราพายกันเองมั้ง (ลำเราเป็นลำที่มีเจ้าหน้าที่ไปด้วย) ได้เทคนิคมาว่า ถ้าหัวเรือหันไปทางไหนก็จ้วกทางนั้นเยอะๆ สำหรับฝีพายหน้า ส่วนฝีพายหลังมีสองกรณีให้ทำ ถ้าหัวเรือหันไปทางไหนให้เลือกว่าจะจ้วกทางนั้นเยอะๆ หรือเอาพายต้านน้ำด้านตรงข้ามเเทน พายไปพายมาก็ถึงจนได้ ขึ้นมาถึงเขาก็จะเตรียมจักรยานเสือภูเขาไว้ให้เพื่อให้ขับไปยังหน้าผาสำหรับปีน เห็นเขาว่าระยะทาง 5 km เเต่...เชื่อไม่ได้เเน่ๆ เพราะว่าขับไปนาน นาน นานมากๆ กว่าจะถึง ก่อนจะถึงก็เกือบตายๆ เเรกขับทางราบไม่เท่าไหร่ ทนได้

- -' เเต่เเดดร้อนมากๆ เเถมตัวเปียกๆ มาขับโต้ลม เหอๆ โคตรโหด ไอ้จังหวะทำเอาเกือบตายก็ไอ้ตอนขี่ขึ้นเขาเนี่ยเเหละ เหอๆ จักรยานก็ดีเหลือเกิ๊น เสือภูเขาบ้าไรฟะ ปั่นไปได้ครึ่งเขาเองนะ สรุปเรากับเพื่อนบางคนเลยต้องลากเอาเเทน เหอๆ อย่างเซ็ง พอถึงจุดหมายปลายเขาก็ให้นังพักซักพัก เเล้วเตรียมตัวไต่ผา ตอนไปเพื่อนบอกว่ามีเเค่ไต่ลงตอนขึ้นให้เดินขึ้น เเต่...รอบนี้ มีครบทุก option ปีนขึ้น ไต่ลง สนุกสนานมาก - -' ทีนี้เราก็ได้เห็นความสำคัญของรองเท้าผ้าใบขึ้นมา หลังจากเพื่อนเห็ดน้อยที่น่าสงสาร พยายามปีนเขาด้วยรองเท้าเเตะ จนเอาตังเองวัดความเเข็งเเกร่งของหินผาไปหลายรอบทั้งตอนขึ้นตอนลง ด้วยความสยองเลยต้องหยิบยืมพลัดเปลี่ยน กับเพื่อนที่ใส่ไปเเค่สองคน - -' (ดีนะที่เท้าเราใส่รองเท้าตู๋กับบีได้ ไม่งั้นเราต้องไปวัดผาเเบบเปิ้ลเเน่ๆเลย อิอิ) ด้วยความเมามันก็ปีนกันไปสองรอบได้ สนุกสนาน

พอเหนื่อยกันได้ที่เเล้ว ก็นั่งรถกลับไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมกลับบ้าน ก่อนกลับก็เเวะกินข้าวกันอีกซะรอบ (ไม่กินตายเเน่หิวจัดๆ ไม่ได้ใช้เเรงเยอะๆมานานเเล้ว) พอถึงร้านอาหาร (ร้านส้มตำในตัวจังหวัดนครนายก) เนื่องจากสังอาหารด้วยท้อง(อย่าทำกันนะเด็กๆ) อาหารที่สั่งก็เลยเยอะมากๆ ล้นโต๊ะ จากการกินด้วยความสำราญก็เปลี่ยนเป็นการกินด้วยความเสียดายเเทน - -'' มิ้อนั้นอิ่มโคตรๆ เเต่รู้สึกไม่สุนทรีเลยเเหะ กว่าจะกินเสร็จกว่าจะเดินทางกลับกรุงเทพก็ดึกพอดี (อ่อเนื่องจากนั่งรถตู้ไป ก่อนจะถึงที่หมายก็ต้องให้เขาเติมน้ำมันให้เต็มถึงก่อน ความฮาก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อรถดันขับออกไปโดยที่เพื่อนคนหนึ่งไม่ได้ขึ้นรถ เหอๆ (วันนี้ไม่ใช่วันของเธอจริงๆ อิอิ))

 

ช่างเป็นทริปวันเดียวที่สนุกสนานมากๆ เเต่เสียดายที่เพื่อนๆไปกันได้ไม่ครบ เฮอ